Aangekomen in Melbourne en bijna te laat op mijn eerste dag

Hallo allemaal! Hier een eerste teken van leven van mij op de kop. Ik was gisteren even bij IKEA en toen dacht ik, wat stom, ik ben op de kop en toch hebben ze hier precies dezelfde meubels. Ja, het is een wat stomme, weinig samenhangede gedachte, maar ik was toen ook inmiddels al zo'n 50 uur uit bed. In die 50 uur heb ik twee dutjes gedaan van een uur.
De vliegreis kenmerkte zich vooral door veel in de rij staan. Dinsdag op Schiphol stond de rij voor de incheckbalie al bijna vanaf de deur. Na ruim een uur was ik eindelijk ingecheckt, maar toen moest ik ook al direct door de douane (waar ook een enorme rij voor stond) want het boarden was al begonnen. Dus helaas een wat haastig afscheid van mijn familie aldaar. Even een kopje koffie met z'n allen zat er niet in.
Na 12 uur kwamen we aan in Kuala Lumpur (woensdag 6.00 uur plaatselijke tijd). Om 8.00 uur stond ik in de rij voor een kaartje voor de Petronas Twin Towers. Tussen de twee torens hangt een brug op de 42e verdieping en daar mocht je dus op. Leuk uitzicht over de stad, maar verder weinig spectaculair (tja, na de Taipei 101 ben je niet meer zo snel onder de indruk denk ik :p, bovendien heeft het gebouw er 88) en dan is 42 niet zo bijzonder. Daarna naar het Petrosians wetenschapsmuseum. Dat was op zich wel leuk, heel interactief, maar misschien meer voor kinderen en als je iets minder moe bent. Het was wel grappig, want er was ook een hele space expositie want komende woensdag gaat er voor het eerst een Maleisische astronaut omhoog (naar het ISS). 's Middags rondgelopen door Chinatown en een tempel bezocht. Het was een leuke dag (dat viel alweer mee, nadat ik een blanke jongen had gevraagd of hij iets leuks wist en hij alleen maar zei: "Maleysia sucks!"). Ik had ook weer bijzonder veel aanspraak op straat en de mensen waren erg vriendelijk.
Daarna weer 7.5 uur vliegen (dat lijkt echt niks na die eerste 12 uur). Aangekomen in Melbourne was het zo druk met inkomende vluchten dat ik nog ruim een uur in de rij moest staan om uiteindelijk de bagagehal te verlaten. Ze zijn hier nogal paranoide dat er weet ik al niet wat het land in komt dat ze alle koffers en tassen scannen of je nou wel of niet iets aan te geven hebt. Dus dat duurt wel even.
Aangekomen op donderdagochtend (7.00) bleek niet Chris mij op te halen maar Jarrod. Zij zijn mijn begeleiders hier en lijken allebei erg leuk en hulpvaardig. Dus daar heb ik wel een goed gevoel bij. Ik had Chris zijn hoofd goed uit mijn hoofd geleerd, dus ik schrok even toen ik daar door een totaal ander iemand op mijn schouder werd getikt, maar dat kwam dus goed.
Jarrod heeft me naar mijn huis gebracht. Het is een mooi gelegen groot huis. Zeker voor de weinig spullen die er in staan. Een huis met potentie, maar de inrichting is vrij ongezellig. Een grote woonkamer waarin eigenlijk alleen een bank en twee stoelen en een reuzetelevisie staan. Mijn kamer is niet zo heel groot. Er is wel een grote inbouwkast waar ik alles makkelijk in kwijt kan. Er staat nu alleen nog een bed (dat niet echt superlekker slaapt, ik kijk het even aan en als ik het echt niks vind, dan verzin ik daar wel iets anders op) en een nachtkastje (gisteren bij IKEA gehaald). En morgen ga ik er een bureau inzetten, dat staat nu nog in de enorm grote, maar erg lege garage. En dan is het ook echt wel vol in mijn kamer.
Ik was dus maar niet naar bed gegaan, dat leek me ivm jetlag niet zo verstandig, dus ik heb de dag gevuld met even mijn gezicht laten zien op het instituut, boodschappen doen en naar IKEA gaan. Ik moet zeker nog meer spullen hebben, want 20 kilo is niet veel, maar ik kan nu even overleven in elk geval. Uiteindelijk heb ik het tot 20.00 uur volgehouden voor ik naar bed ging en vanochtend was ik al bijna te laat voor mijn eerste dag, doordat ik denk ik op mijn nieuwe wekker (niet van IKEA, want daar hebben ze die niet) een verkeerd knopje indrukte toen ie afging. Uiteindelijk vijf minuten te laat. Niet dat dat nou zo erg is, maar je wilt toch een goede indruk maken.
Mijn huisgenoten ken ik nog niet echt. Sarah past tijdelijk op het huis van haar begeleider, dus die heb ik alleen nog maar hier op het instituut gezien. Ze is erg aardig. Vanavond ga ik met haar en haar vriend/verloofde naar de film. Nigel was gisteravond wel thuis, maar die was zo moe (hoezo ben jij moe dacht ik nog!) dat ik hem op de bank slapend aantrof en toen hij uiteindelijk wakker was, kwam er nog niet veel zinnigs uit.
Vandaag dus mijn eerste echte dag, na mijn eerste echte nacht. Het instituut is niet groot. Toch wel veel kleiner dan bij ons. Het is ook geen onderwijsinstituut. Ik zit een beetje in een uithoekje op een kamer bij twee postdocs. Die werken allebei erg hard. Is wel even anders dan de studentenkamer die ik gewend ben op het Kapteyn, maar voor mijn productiviteit wel goed. De meeste PhD studenten zitten een beetje bij elkaar beneden. Wel handig dat ik via Sarah een beetje op de hoogte ben van de koffie/lunch en andere leuke dingen.
Vanochtend overlegd met Chris en Jarrod, dus ik kan wel even vooruit. Ik moet geloof ik toch aan fortran gaan geloven aangezien de N-body star cluster codes hierin geschreven zijn. (Chris liep nu net binnen met een mooie fortran handleiding). Ik probeer vandaag een beetje een start te maken, maar ben toch nog wel erg moe. Echt nadenken lukt nog niet echt. Ik probeerde een vergelijking af te leiden, maar dat was echt hopeloos. Dus ik houd het maar even bij wat oppervlakkiger materiaal vandaag. Ik vind het vooral wel fijn dat ik wel even voor het weekend een beetje een idee heb van wat ik ga doen, zodat ik maandag wel mooi echt aan de slag kan. En alle administratieve rompslomp een beetje geregeld is. Mijn status is een beetje onduidelijk, omdat ik geen echte student ben hier, maar ook geen medewerker en eigenlijk wel iets meer dan een visitor, dus ze zoeken nu een beetje uit hoe ik toch van alle faciliteiten rondom de universiteit gemakkelijk gebruik kan maken, maar dat hangt nog een beetje af van de welwillendheid van een aantal mensen geloof ik.
Nou, aan de slag maar weer. Foto's komen later nog. Hier meteen onder zie je een linkje met de tijd waarop ik dit bericht geplaatst heb. Ik weet niet waarom, maar pas als je daarop klikt, kun je reacties van mensen zien op mijn verhaal en daar leg ik ook uit, hoe jij ook een reactie kunt plaatsen.