Het grote Tasmanie verhaal

Ondanks dat ik nog niet klaar ben met de foto's, begin ik toch maar vast aan dit verhaal. Het wordt een verhaal in delen, dan hoef ik niet zoveel achter elkaar te typen, en jullie niet alles in 1 keer te lezen. De foto's plaats ik er later nog wel bij.

Vanuit Launceston vertrok ik op vrijdag 21 december om 7.00 uur met de bus richting Cradle Mountain. Daar aangekomen ontmoette ik Frank, een jongen uit Zeeland. Hij zou net als ik de volgende dag aan de tocht beginnen, dus we besloten de dag samen door te brengen. Eerst maar eens de camping opgezocht. Er was ook wel een hostel, maar ik wilde toch mijn tent wel vast uitproberen en bovendien was kamperen goedkoper. Beetje rondgekeken en gewandeld rond het visitor centre, wat gegeten etc. en om een uur of vijf toen we niet echt meer iets konden verzinnen om te doen, besloten we toch maar een wat langere wandeling te maken rond Dove Lake. Het begon een beetje te regenen en later nog veel harder en het stopte niet meer tot ergens in de vroege ochtend. De volgende ochtend baalden we dus wel een beetje dat we besloten hadden te kamperen, want meteen de eerste dag met een natte tent op stap was nou niet echt wat ik in gedachte had. Mijn tas was al ongeveer 20 kilo. Frank vertrok wat eerder met z'n natte tent, maar aangezien het redelijk zonnig was die ochtend heb ik mijn tent eerst maar even laten opdrogen.

Vol goede moed nam ik de bus naar het vertrekpunt en stapte de goed onderhouden boardwalk op...

Echter na 100 meter gelopen te hebben, begon het te regenen. Dus tas maar weer af, regenkleding eruit en aangetrokken en die heb ik de volgende drie en een halve dag niet meer uit hoeven trekken. Alleen lopen is wel fijn. Je kunt lekker je eigen tempo lopen, maar je komt onderweg genoeg mensen tegen. Ondanks de regen was het een erg mooie wandeling die dag. De steilste klim was ook meteen de eerste dag en het uitzicht was prachtig. Mooie valleien met meren, en dan weer bos, heide of moeras. De goed onderhouden boardwalk duurde niet zo heel lang. Meestal is het pad gewoon stenen en (lang niet altijd goed onderhouden) boardwalk is er alleen door moerassen of anderszins minder begaanbaar gebied. Omdat het zo ontzettend geregend had en nog deed, kwam er veel water van de berg naar beneden en dat wil graag langs het pad, dus je liep eigenlijk de hele tijd bij een waterval omhoog. Eerst probeerde ik nog mijn schoenen droog te houden, maar dat heb ik gauw opgegeven. Nu een paar uur wandelen kwam ik aan bij de eerste hut. Er was al een aantal mensen, maar er was nog genoeg plek, dus ik kon gelukkig in de hut slapen. Iedereen paste in de hut, dus kamperen was niet nodig en dat vond ik wel prettig. Op zich is kamperen wel leuk, maar de volgende dag met een natte tent op je rug is minder leuk. Ik voelde 's avonds wel echt dat ik de hele dag met die zware tas had gelopen. En dan ook nog bij de berg omhoog. Je merkt echt dat je een stuk minder snel loopt dan zonder tas.

Gelukkig was het vooruitzicht voor de volgende dag prettig. Een korte, vlakke tocht ... (wordt vervolgd)