Het grote Tasmanie verhaal (IV)

Dit is het laatste gedeelte van de vierdelige Tasmanie serie. Begin te lezen in januari en daarna deel (II), (III) en (IV)


Na het afscheid vanochtend weer met Bjorn op pad. Halverwege de tocht sloeg hij af richting Pine Valley en heb ik net als de eerste paar dagen weer in mijn eentje gelopen. Aangekomen in Narcussis Bay (waarvandaan je dus de boot kunt nemen heb ik een uurtje gezonnebaad op het vlonder waarvandaan de boot vertrekt en daarna vast een stuk van de tocht langs het meer gedaan. De laatste toch is namelijk erg lang, dus ik dacht ik doe vast een gedeelte. Helaas bleek langs het meer toch vooral bos te zijn, dus je liep niet echt langs het meer. Het was ook een stuk verder dan ik had geschat. Waarschijnlijk kwam dat ook doordat ik toch behoorlijk last had van mijn knie en daardoor niet zo snel meer loop. Het was wel erg leuk toen ik aankwam bij Echo Point. Een piepklein hutje en maar drie anderen (kende ik nog niet). Hier heb ik voor het eerst niet in de hut geslapen maar mijn tent opgezet. Het weer is nu eindelijk echt goed. Wel blij dat ik niet de boot genomen had. Het is toch weer heel anders en Echo Point is een heel idyllisch plekje om een nachtje te kamperen.





De laastste dag! Rustig aan vertrokken. Ik lag nog lekker in mijn tent vanochtend en toen kwam er een bootje aan met toeristen. Het verandert het karakter van de toch behoorlijk. Opeens ben je toch weer in de bewoonde wereld. Later toen ik aan het inpakken was weer een groepje. De rest van de dag heel rustig gelopen in verband met mijn knie en mijn voeten hadden het ook wel gehad. Maar de wandeling was de moeite waard. Eindelijk ook wat meer dieren. De hele tocht waren er wel wallabies, maar deze keer voor het eerst een echidna gezien en ook twee (giftige) tijgerslangen. Die liggen dan opeens voor je op het pad als je een bochtje omkomt, maar zijn banger voor jou en verdwijnen dus dan voor je voeten weg. Het wandelen was erg vermoeiend en door mijn lage tempo leek er ook geen einde aan te komen. Ik had geen besef meer van tijd (heb ook geen horloge) en toen ik eindelijk aankwam was het dan ook een stuk later dan ik dacht. Eerst maar mijn tent opgezet en daarna gedoucht voor het eerst in langer dan een week. Heerlijk. Eten overgeslagen, want nergens zin meer in.

De volgende ochtend een heerlijk ontbijt gegeten in het restaurant. Echt eten in plaats van pakjesvoedsel. En daarna weer in de bus voor een acht uur durende tocht (a la kanobedrijf Ebreuil) terug naar Launceston over kronkelweggetjes. Het meisje voor mij moest overgeven, maar ik was vastbesloten mijn dure ontbijt niet te verkwisten. De bustocht ging ook weer langs het beginpunt waar je dus in drie uur bent, terwijl je dus zelf een week hebt gelopen.

De laatste twee dagen in Launceston heb ik niks meer gedaan. Ik had er 1 hele dag, beetje rondgelopen in het centrum en sudoku's gedaan.