Terugblik op eerste twee maanden Nottingham

Hallo. Een aantal mensen heeft mij de laatste tijd laten weten dat er wat weinig activiteit op mijn blog is. Dus ik zal het nu een beetje proberen in te halen. Eerlijk gezegd zijn de eerste twee maanden me best zwaar gevallen en daardoor had ik ook niet zo vreselijk veel zin om te bloggen. Na de ervaring in Australie had ik er misschien ook wel iets teveel van verwacht. Daar ging het meteen vanaf het begin allemaal leuk. Elk weekend eropuit, lekker weer, hardstikke leuk huis, project direct van de grond. En hier gaat het allemaal een stukje moeizamer. Zonder al teveel te willen generaliseren, vind ik de britten nogal stijfjes. Moeilijk om een beetje contact mee te krijgen. Dus de eerste weken heb ik toch vooral veel binnen gezeten. Ook het feit dat ik best een stuk ouder ben dan de andere eerstejaars maakt het niet zo makkelijk. Iedereen vraagt me ook vaak, is iedereen aardig? En ja, iedereen is aardig. Maar aardig is niet het enige. Vind het moeilijk om een beetje mensen te vinden waar ik me wat 'verwanter' mee voel. Ondertussen begint dat wel een beetje te lukken, maar het gaat vrij moeizaam.
Iets anders waar ik niet zo heel blij mee ben is mijn woonsituatie. Mijn huisgenoten zijn allemaal wel leuk, maar we wonen met z'n vieren in een erg klein huisje en ook mijn kamer is erg klein. Ik vind eigenlijk dat ik nu ik student af ben een stapje vooruit zou mogen in het leven, maar mijn woonsituatie is een behoorlijke stap terug. Ik woon eigenlijk echt weer op kamers. We hebben met z'n vieren een koelkastje met drie plankjes. Liever zou ik denk ik met 1 huisgenoot in een huis of appartement wonen. Dan heb je een stuk meer je eigen plekje, want meer ruimte, maar toch nog een beetje aanspraak. Probleem is op dit moment dat ik eigenlijk tot eind juli aan dit wooncontract vast zit. Maar misschien het de dubbele huur wel waard. Daar moet ik even goed over nadenken. Ik moet ook nog een beetje evalueren wat ik per maand kwijt ben aan verschillende dingen, zodat ik kan bedenken hoeveel ik zou willen betalen.
Qua werk heb ik aan mijn echte project nog bijna niks gedaan. De meeste tijd is tot nu toe aan zitten in het schrijven van een artikel over mijn afstudeeronderzoek. En daar baal ik nu ook een beetje van. Ik vind eigenlijk dat ik harder aan het werk moet, maar ik weet op het moment ook niet zo goed nog wat ik moet doen. Dat schijnt allemaal wel heel normaal te zijn in het begin, maar ik word er niet zo vrolijk van. Ik heb wel het idee dat het project heel leuk is en ook heel geschikt voor mij, maar ik moet er nog erg inkomen.
Wat ik verder een beetje mis op de universiteit zijn wat gezamenlijk activiteiten. Ik ben toch gewend aan gezamenlijke koffiepauzes en dat soort dingen en die zijn er heel weinig. Daardoor lijkt een dag als je 's ochtends aan komt heel erg lang. Want er is eigenlijk niks dat je individuele werk even onderbreekt. Alleen lunch. En daar kan ik eigenlijk niet zo goed tegen. We hebben ook bijvoorbeeld geen wekelijkse lunch. Alleen een lunch praatje op donderdag, maar dat is echt alleen het praatje. Ik mis een beetje een soort 'wij-gevoel' op het instituut.
Nu heb ik daarbij ook wel last van 'winterdip'. Dit jaar niet voor het eerst. Dus dat helpt allemaal niet zo. Het zorgt er vooral voor dat alles erger lijkt dan het is. Maar het moeilijkste is het feit dat ik het allemaal rationeel precies snap, maar er toch qua gevoel niet zoveel aan kan doen.
Ik merk wel dat het langzaamaan allemaal wat beter gaat. Ik ken iets meer mensen en ik ben ook bij een brassband gegaan. Carlton Brass heten ze. Het is een grappig clubje mensen en ik vind het erg leuk om weer te spelen. En ook leuk om wat niet-sterrenkundigen te ontmoeten. De brassband sfeer voelt ook erg vertrouwd en (ook al mag ik dat van hen niet zeggen) ik heb er ook een beetje zo'n Brassed Off gevoel bij.
Goed, dat was even een beetje een samenvatting van hoe de tijd tot nu toe gegaan is.
Ik heb nu lekker ruim twee weken vakantie en ben nu bij Adam in New-Mexico. Dus even lekker bijkomen en dan in januari weer met frisse moed ertegenaan.
Iedereen een heel gelukkig 2009!
Groetjes Anneke