Het gewone leven is begonnen

De afgelopen maanden zijn erg druk geweest. Er is veel gebeurd en ik heb helemaal geen tijd gehad om er ook even over te bloggen. Maar hier een begin.

Eind oktober konden we in ons huis. De eerste twee weken hebben we er 'gekampeerd', omdat onze spullen er nog niet waren. Hoewel veel mensen aanboden dat we spullen konden lenen, wisten we dat het maar voor een week of twee zou zijn, en leek het ons handiger om niet van alles aan te slepen wat we dan daarna ook weer weg moesten halen. Dus kampeertafel, kampeerstoelen, Lina wel in haar nieuwe bed dat we hier gekocht hebben, Hayley in haar tentje, en wij op een matras op de grond. Toen onze spullen aankwamen, was dat heel fijn. Alleen hebben we natuurlijk nog lang in de rommel gezeten. De service was heel goed. Ze brengen alles binnen in de juiste kamer, zetten meubels die uit elkaar gehaald zijn weer in elkaar (IKEA kasten enzo), en pakken zelfs de spullen uit de dozen, zolang ze het kwijt kunnen op tafels, bedden, banken (niet in de kasten of vloeren). Dus dat scheelt al een boel. Je moet noodgedwongen wel direct beginnen met opruimen, want anders kun je 's avond niet naar bed. Het was op een vrijdag. 's Middags vooral gezorgd dat de bedden van de kinderen leeg waren, 's avonds ons eigen bed leeg. De volgende dag weekend en hadden we hulp van vrienden. Ik was 's ochtends naar IKEA geweest om kasten te halen, dus iedereen heeft de hele dag meubels inelkaar gezet. Maar daarna konden we in elk geval ook de spullen ergens inzetten. De eerste weken zaten we nog erg in de rommel. We aten met z'n allen op een klein hoekje van de tafel, omdat de rest vol lag. Na een week hadden we een klein hoekje van de bank leeg, zodat Adam en ik 's avonds ook op de bank konden zitten in plaats van er tegenaan. En eigenlijk is de woonkamer pas sinds dit weekend helemaal op orde en ben ik ook weer wat rustiger (ik kan namelijk niet zo goed relaxen als er overal spullen liggen waarvan ik niet weet waar ze opgeruimd zouden moeten worden). Maar we zijn nu een aardig eind op weg.

Ik ben ook al weer een dikke maand aan het werk bij NAB, een van de grote Australische banken. Het is in principe voor zes maanden. Geeft mij mooi de gelegenheid om te kijken wat ik ervan vind om daar te werken. Als het bevalt, kan ik proberen daar iets vasts te vinden, als ik het niet leuk vind, of dat niet kan, dan heb ik zes maanden Australische ervaring en zoek ik weer verder. Tot nu toe is het leuk. Ook heel leuk om te zien wat de overeenkomsten en verschillen zijn met Nederland.

Vorige week heb ik een fiets gekocht en ik ga nu meestal op de fiets naar mijn werk. Het is 10 kilometer. Laatste stuk echt door de binnenstad en je moet hier toch echt beter opletten met het verkeer. Ik ben ook nog bezig om de beste route te vinden. Eerst deed ik een hele leuke route, die voor een groot deel door het park ging. Maar dat was wel een stuk langer, en ook een stuk meer omhoog en naar beneden. Nu dus wat minder leuke route, maar wel een stuk sneller. Op mijn werk kan ik douchen en heb ik een kluisje. Goed geregeld!

Vanaf dat ik aan het werk gegaan ben, is ook het gewone leven begonnen. De kinderen gaan twee dagen per week naar de opvang. Dat gaat over het algemeen goed. Hayley vindt het 's ochtends niet leuk als we haar brengen, maar dat is dan na een paar minuten weer over. Lina gaat er graag naartoe. Ze zitten niet bij elkaar, dus ze zien elkaar ook niet overdag. Het is groter dan wij gewend waren in Nederland en het voelt ook iets onpersoonlijker daardoor. Maar het is een leuke plek. Lina heeft wel wat moeite om de aansluiting te vinden, hoewel het haar pret niet bederft. Ze observeert vooral heel veel en laat alles gewoon over zich heen komen. In het begin had ze wel verhalen over kindjes die niet leuk tegen haar deden (dat ze niet mee mocht doen). Maar het lijkt haar niet zoveel te doen. Ze is ook op een leeftijd dat jongetje/meisje belangrijk begint te worden. En op de een of andere manier zorgt haar korte haar voor verwarring bij andere kinderen. Veel kinderen denken dat ze een jongetje is, en zelf zegt ze er niks over. En toen ze laatst een jurk aan had, was dat weer verwarrend voor kinderen. Ze had een heel verhaal over een kindje dat verteld had dat hij op televisie had gezien dat jongetjes ook meisjes konden zijn en andersom. En zijn conclusie was dat Lina dus een jongetje was dat graag meisjeskleren aan heeft. Ik weet niet of het net de leeftijd is, of dat het komt omdat dit allemaal kinderen zijn die haar niet al langer kennen, of dat het iets Australisch is, maar het korte haar is hier nu veel meer een onderwerp dan het ooit in Nederland was.

Na een week 'gewoon' leven, was het direct al niet meer 'gewoon'. Vier dagen voor we uit Nederland vertrokken liep Adam een liesbreuk op. Dat is natuurlijk nooit fijn, maar dit was wel erg lastig getimed. In Nederland konden ze er niks meer aan doen en hier in Australie moesten we eerst alles administratief regelen. Ik zal het hele verhaal besparen (op een gegeven moment was er sprake van dat hij drie jaar op een operatie zou moeten wachten). In elk geval is hij uiteindelijk vorige maand geopereerd. Hij heeft dus al die tijd niet mogen tillen (ook geen kinderen, geen meubels, verhuisdozen, etc.). Hij mag nu nog steeds niet tillen, omdat hij nog aan het herstellen is, maar over een paar weken zou hij weer de oude moeten zijn.
Dus in mijn tweede werkweek, nog midden in de verhuisrommel, had hij die operatie en de eerste twee weken daarna had ik hij nog veel pijn en mocht en kon hij bijna niks. Dat was wel even aanpoten voor mij. Hayley is ook heel erg in de ik-ben-twee-en-ik-zeg-nee-fase. De combinatie kleuter, peuter, zieke Adam, nieuwe baan, verhuizing is niet ideaal.


Verder hebben we in oktober nog een woninginbraak gehad bij Adams ouders thuis, waarbij Adams laptop gestolen is.

Vandaag voor het eerst bij een Nederlandse speelgroep geweest. Een paar weken geleden ontmoette ik bij een reunie van de frisbeegroep (toen ik hier negen jaar geleden woonde, frisbeeden we elke week in het park), een Nederlandse moeder en die vertelde dat er een groepje Nederlandse ouders elke twee weken met elkaar afspreekt in een park en de kinderen samen kunnen spelen. Dat was gezellig en leuk om wat Nederlanders te leren kennen.

Ik merk dat het hard werken is om te zorgen dat de kinderen Nederlands blijven praten. Onderling praten ze heel vaak Engels. En het is natuurlijk ook lastig voor Lina om na een hele dag Engels op de opvang bijvoorbeeld, mij alles in het Nederlands te vertellen. Bij Hayley gaat alles nog doorelkaar heen.

Ik kan nog een heleboel meer vertellen, maar het lijkt me wel even genoeg zo. Nog 1 week werk en dan is het kerst en gaan we een week met vakantie met Adams familie in een huisje aan zee. We hebben een kerstboom, maar het wordt pas heel laat donker, dus die lichtjes doen niet zo heel veel. Het is hier zowat de langste dag. Het kerstgevoel ontbreekt bij mij wel moet ik zeggen. Vooral veel in de weer met cadeaus nu. Dat doen we hier ook met kerst. Mijn ouders hadden wat cadeautjes gestuurd voor Sinterklaas en de kinderen hebben 1x hun schoen gezet, maar verder is het Sinterklaasfeest aan ons voorbij gegaan. Was moeilijk zat om uit te leggen hoe er nu hier in Australie iets in hun schoen gekomen kon zijn. We houden het erop dat Sint 1 Piet naar Australie heeft gestuurd om voor de Nederlandse kindjes in Austrlalie dingen in de schoen te doen. Waarom er dan een wortel voor het paard in de schoen moest is niet helemaal duidelijk geworden. Waarschijnlijk heeft Piet hier ook een paard geleend. Lina is nogal kritisch en stelt veel vragen. Ik vind het sowieso al een dilemma of je nou zo moet liegen tegen kinderen. En dan moet ik er hier nog van alles bij verzinnen. Dus op een gegeven moment suggereerde is dat het misschien ook allemaal maar verzonnen was. Maar nee, Sinterklaas is echt.

Hopelijk wordt het langzaamaan allemaal weer wat rustiger nu huis bijna op orde is, Adam weer bijna hersteld is en we allemaal gewend zijn geraakt aan nieuwe baan en nieuwe opvang. En dan zal ik proberen wat vaker een update te geven!

Voor iedereen alvast fijne feestdagen en een gelukkig nieuw jaar!