Huizenjacht

Na een paar dagen hier, beginnen we aardig bij te komen van alle hectiek voor en tijdens de reis. Het idee dat we hier deze keer niet voor vakantie zijn, maar om te blijven is soms nog moeilijk te bevatten. De emoties van het vertrekken uit Nederland en het afscheid nemen zijn natuurlijk ook niet zomaar opeens verdwenen, dus af en toe barst ik nog weleens in tranen uit. Twee dagen geleden deed Lina vervelend en wilde helemaal niks. Het begon met geen schoenen aan willen trekken. Toen ik vroeg wat ze dan wilde, zei ze, ik wil terug naar huis in Amersfoort. Dat zijn wel de moeilijke momenten. Het is ook een vreemde periode. We logeren bij Adams ouders tot we een woning hebben gevonden. We weten niet wanneer dat zal zijn en waar. De we kunnen haar ook niet goed voorbereiden op wat gaat komen. We hebben allemaal ook last van jetlag, dus echt goed slapen lukt niet.

Tegelijkertijd zijn we natuurlijk begonnen met ons bestaan hier vorm te geven en dat voelt goed. Na al dat afbreken is het leuk om weer iets te gaan opbouwen. Gisteren zijn Adam en ik met zijn tweeen voor het eerst een dag naar Melbourne geweest (Adams ouders wonen in Bannockburn, zo'n anderhalf uur buiten Melbourne, ten westen van Geelong). We hebben een heleboel huurwoningen bekeken. Dat gaat hier zo: de makelaar die de woning onder beheer heeft, organiseert voor een woning op een zaterdag een kwartiertje open huis. Dus je moet precies in dat kwartier bij de woning zijn. Van te voren dus goed uitgestippeld waar we wanneer wilden kijken (sommige woningen konden we niet bekijken, omdat ze in hetzelfde kwartier waren). En toen begon de race door de stad. Aan het einde helemaal afgepeigerd en moesten we erg hard nadenken welk huis nu weer welke was en wat er allemaal wel en niet aan deugde. Bij sommige huizen is het een drukte van jewelste met geinteresseerden, bij andere waren maar weinig. De makelaar die het organiseert weet vaak niks van de woning en op vragen krijg je dus vage antwoorden. Er is ook geen rondleiding. De deur gaat open en dan mag iedereen gewoon binnen rondkijken. 's Ochtends begon het met een paar woningen die we niks vonden. Vaak zijn de woningen oud en matig onderhouden. Op internet stond vaak ook weinig informatie. In de ochtend was het allemaal niet je-van-het. Maar 's middags zagen we een paar die wat meer in de buurt kwamen van wat we zochten. Eigenlijk werd het steeds beter. We hebben nog niet iets gezien waar we ons voor willen aanmelden, maar hebben nu in elk geval een beter idee van de markt en wat we belangrijk vinden in een huurhuis. Volgende week gaan we weer!

We hebben ook al even naar auto's gekeken. We hebben mobiele telefoons, ik heb wat kleren gekocht, ik heb een belastingnummer en morgen ga ik beginnen met een baan zoeken.

Vrijdagochtend kregen we eindelijk bericht dat de ontbrekende tas boven water was. Ik had de hoop net opgegeven en bedacht om eens te kijken hoe lang je moet wachten voor je je reisverzekering aanspreekt. Dat is gelukkig niet nodig. Helaas zat mijn laptopoplader er niet in. Nog maar eens heel hard nadenken en toen bedacht ik dat hij nog bij mijn ouders in Leek moest liggen en dat klopte ook. Ik heb er nu een te leen en heb op ebay een nieuwe besteld. Ook wel zo handig met een Australische stekker eraan.

En ik vond onze Nederlandse kindertandpasta ook weer en die blijkt hetzelfde te zijn als hier. In Nederland vinden we het gewoon minder erg als ze de tandpasta doorslikken. Ook weer een mysterie opgelost!