Aangekomen in Australië

Afgelopen maandag zijn we na lange tijd van voorbereiding in het vliegtuig gestapt voor onze emigratie naar Australië. De afgelopen weken waren druk en zwaar, vooral het afscheid nemen van familie, vrienden, huis en buren. En met de verhuizing van onze spullen. Die zitten nu allemaal (inclusief marimba) goed ingepakt in een scheepscontainer. Gelukkig hoefden we het inpakken niet zelf te doen, dat scheelde veel werk, maar we moesten het wel goed voorbereiden, zodat er niet per ongeluk spullen naar Melbourne verscheept worden, die in Nederland moeten blijven, of die we in de komende maanden al nodig hebben. We hebben net gezien dat de container nog tot volgende week gewoon in de haven van Rotterdam ligt en dan via Singapore (waar het schip een week ligt) naar Melbourne komt. Dan komt hij hier 29 oktober aan. En volgens mij moet hij dan nog door de douane. In Australië wordt alles wat binnenkomt meestal grondig gecontroleerd, om plantenziektes en dergelijke buiten te houden. Bijvoorbeeld je kampeerspullen moeten goed schoon zijn en dat controleren ze dan. Ze hebben ons verteld dat het alles bij elkaar twee weken kan duren. Dus we rekenen nu op half november voor hij voor de deur staat.

Zelf zijn we met buggy, zes stuks handbagage en acht koffers gecheckte bagage, waarvan er eentje niet is aangekomen, in het vliegtuig gestapt. Hopelijk komt die laatste tas nog boven water. Gelukkig zat hij niet vol kleren van 1 van ons, maar zaten er wat losse, niet hele belangrijke, spullen in voor zover we ons nu kunnen herinneren. Als er dan al een tas moest wegraken, was dit wel de beste. De reis ging goed. In Dubai moesten we alleen twee uur extra wachten, omdat het vliegtuig waarmee we naar Melbourne gingen te laat binnenkwam. Dat was jammer, want de kinderen waren toen heel moe (hadden de eerste vlucht niet geslapen) en wij verheugden ons erop dat ze dan direct voor een paar uur in het vliegtuig zouden gaan slapen. In plaats daarvan vielen ze op het vliegveld in slaap, waardoor we ze weer wakker moesten maken om te boarden en ze daarna natuurlijk niet weer zo makkelijk gingen slapen. Uiteindelijk hebben ze allebei nog best een poos geslapen en ging de reis verder prima. Door de vertraging en daarna de missende tas, kwamen we wel uiteindelijk veel later dan gepland door de douane en in de verder uitgestorven aankomsthal stonden Maxine (moeder van Adam) en Loren (zus van Adam) ons op te wachten met ballonnen en een zelfgemaakt welkomstbord. Rod (vader van Adam) stond buiten te wachten met hun busje voor al onze spullen. Het is van het vliegveld naar hun huis nog anderhalf uur rijden, dus we lagen uiteindelijk pas om 3 uur in bed. Voor ons niet zo erg, maar het welkomstcomitee moest de volgende dag wel gewoon werken, terwijl wij lekker tot na het middaguur hebben uitgeslapen.

's Middags zijn we naar het Medicare office geweest. Daar moet je naartoe om je te registeren voor een soort ziekenfondspasje. We wisten dat je daar vaak lang moet wachten. Toen we ons hadden gemeld en daarna een uur in de wachtruimte hadden gezeten (met twee verveelde kinderen) toch maar eens gevraagd hoe lang het nog ongeveer zou duren, want het leek niet echt druk en er waren verschillende mensen na ons binnen gekomen en al wel geholpen. Toen bleek dat ze ons gewoon vergeten waren (niet goed in het systeem gezet waarschijnlijk). Dat was wel even een momentje van frustratie. Gelukkig werden we daarna door een behulpzame dame goed en snel geholpen en hebben we dus zelfs al iets geregeld vandaag.

We zijn ook even bij de supermarkt geweest om kindertandpasta te kopen, want die konden we niet vinden in onze spullen (het is op dit moment nog een grote bende, alles overhoop, omdat we natuurlijk niks terug kunnen vinden en dan steeds hele koffers leeg moeten halen). Dan sta je voor zo'n schap en is het allemaal net iets anders dan in Nederland. Daar hebben we namelijk tandpasta die kleine kinderen in principe niet uit hoeven te spugen. Hier stond overal op dat je het wel uit moest spugen. Dus ook nog bij de drogist gekeken. Ook niks. Betekent dat nou dat de kindertandpasta hier anders is en dat je het niet door kan slikken, of is het precies hetzelfde en vinden we het in Nederland gewoon minder erg dat ze het doorslikken? Ik heb geen idee. Het zal ook wel niet zoveel uitmaken, maar zo denk ik dat er nog wel meer dingen zullen komen die net even anders zijn, of dat je moet gaan uitvinden welke merken en soorten van van alles je fijn vindt.

Ik moet dit nu heel snel posten, want mijn laptop is bijna leeg en ik kan de oplader niet vinden, dus nu ben ik bang dat die in die tas zit...