Scholenjacht

Er zijn alweer twee weken voorbij sinds we hier aangekomen zijn. Ik merk dat ik zelf rustiger word en de heftige emoties weer wat zijn bedaard. Het blijft vooral onrustig dat we nog geen woning hebben. Dat moet toch de basis gaan vormen van ons bestaan hier. Ik denk ook dat het voor de kinderen fijn zal zijn als die basis er is. Hayley is twee en dat gaat allemaal prima. Voor haar is de veiligheid van ons gezin het enige wat echt belangrijk is en ze merkt dus ook niet heel veel van de verandering. We verblijven heel fijn bij Adams ouders, dus dat geeft ook rust. Voor Lina blijft het toch moeilijker. We merken dat ze onrustig is, en soms zegt ze ook nog dat ze liever weer naar Nederland wil. Zij laat ook echt vriendjes achter en voor haar was ons huis in Amersfoort ook een belangrijke basis. Ze kan het redelijk verwoorden, maar het uit zich ook in opstandig gedrag en op allerlei manieren (niet altijd positieve) aandacht vragen. Tussen al het dingen regelen door, proberen we ook gewoon tijd te maken om leuke dingen te doen als gezin. We hadden bijvoorbeeld van Tim en Sarah, mijn zwager en schoonzus, een abonnement op de dierentuinen van de staat Victoria gekregen. Vanmiddag zijn we met z'n vieren naar de Werribee Zoo geweest. Het was ook eigenlijk eens een keer een lekkere zonnige dag. Tot nu toe was het koud en regenachtig. In de Werribee Zoo kun je op safari in een hele grote bus. Dat was leuk. Een erg groot gebied met neushoorns, zebra's, giraffes, allerlei soorten antilopen, zelfs nijlpaarden en nog veel meer. En vorige week een middagje op de boerderij van een familievriend geweest. Die had lammetjes, en we vonden ook nog kikkers, duizendpoten, spinnen en slangen onder verschillende stenen.

Zoals ik hierboven al aangaf, is onze hoogste prioriteit het vinden van een woning. Afgelopen zaterdag gingen Adam en ik weer op dezelfde manier als vorige week een hele rits huurwoningen langs. Deze keer zat er 1 woning bij waar we heel enthousiast over zijn en nog twee die we redelijk leuk vonden. We hebben ons nu aangemeld voor die mooie woning en nu is het dus maar afwachten of ze ons ook willen hebben. Hij is ook pas over een paar weken beschikbaar, dus als we pech hebben, nemen ze niet direct een beslissing en moeten we misschien toch verder zoeken. Heel spannend. Ik zou het erg leuk vinden als het doorgaat en ik zie ons er al helemaal wonen, maar ik wil me er niet teveel op verheugen, want er is best een grote kans dat het niet doorgaat. We moesten allemaal referenties opgeven en allerlei papierwerk meesturen. Verhuurders willen twee dingen weten. Of je kunt betalen en of je een beetje netjes met de woning omgaat. Meestal gebruiken ze daar je 'rental history' voor, maar omdat wij de afgelopen vijf jaar niet hier gewoond hebben, hebben wij die niet en moeten we dus op allerlei andere manieren onszelf aanprijzen.

Vorige week hebben we ook twee dagen besteed aan het bezoeken van scholen in de omgeving waar we ook naar huizen zoeken. Je hebt hier openbare scholen en prive scholen. En met de openbare scholen werkt het vrij simpel. Je mag altijd naar de school die het dichtst bij je in de buurt is hemelsbreed. Als je naar een andere school wilt, moet je afwachten of er nog plek is nadat alle kinderen uit die schoolzone toegelaten zijn, en dan gaat het ook gewoon op afstand. Dus gelukkig geen perikelen, zoals in Nederland dat je je op sommige plekken al voor een school moet inschrijven ver voor je kind er aan toe is (hier moet je er dan naartoe verhuizen). Van de scholen die we bezocht hebben vonden we sommige natuurlijk fijner dan andere, maar we zouden zonder aarzelen onze kinderen naar elk van die scholen sturen, dus we hoeven niet ook nog rekening te houden met in welke schoolzone we willen wonen. Ik vond het vooral leuk om te zien hoe een Australische lagere school eruit ziet en werkt. Natuurlijk veel overeenkomsten, maar toch ook duidelijke verschillen met Nederland. Bijna overal is het 'open plan'. Dat betekent dat klassen vaak niet hun eigen klaslokaal hebben, maar bijvoorbeeld drie of vier klassen een grote ruimte delen en daar dan elk een hoek hebben. Daar moet ik echt wel aan wennen. Het lijkt mij heel onrustig. De scholen zijn ook groter dan ik gewend ben. 600 leerlingen van groep 2 tot 8. Dus je hebt wel drie of vier klassen van elke groep. Kinderen gaan hier pas naar school in januari van het jaar dat je zes wordt. Dat is voor Lina pas over anderhalf jaar. We zullen voor haar voor de tussentijd een 'kindergarten' moeten vinden. Dat is wel vergelijkbaar met onze groep 0 en 1, maar wel vrijblijvender en meestal ook maar voor 2.5 dag in de week.

Verder hebben we een auto gekocht. Een Skoda Octavia. We moeten er een paar weken op wachten, in de tussentijd gebruiken we steeds de auto van Adams moeder.

Ik ben ook serieus begonnen met werk zoeken. Ik probeer mijn CV zo goed mogelijk te verspreiden. Eind deze week ga ik al ergens kort orienterend kennismaken. Ik ben heel benieuwd hoe het verder zal gaan. Ik heb heel weinig aanknopingspunten hier, dat maakt het lastig.

De boot met onze spullen is ondertussen ook vertrokken. Nu bijna een week onderweg. Hij heet de Ulsan Express en op allerlei websites kun je dan volgen waar hij is. Nu is ie bijvoorbeeld net tussen Sicilie en Malta doorgevaren. Hij wordt morgenavond in het Suez Kanaal verwacht. Nu is het nog leuk, maar als hij straks in de Indische Oceaan is, zal het wel een stuk saaier worden.